U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

www.rinirikkert.nl

Padwerklezing 7 – Eva Pierrakos – 17-7-1957

Hertaling Rini Rikkert 2017.

 

Om hulp vragen en nog meer

 

Een Goddelijke groet! Ik breng jullie de zegen van God. Lieve vrienden, ik heb jullie beloofd gedetailleerde aanwijzingen te geven hoe een ieder de verbinding met de geestelijke wereld van God persoonlijk kan maken. Daar wil ik nu mee beginnen. Sommigen zijn al een heel eind op weg, maar anderen zijn nog niet eens de drempel over. Toch zal iedereen wel wat met mijn aanwijzingen kunnen. We beginnen met de eerste fase. Daarin gaat het over de innerlijke problemen, die een mens heeft bij het overschrijden van die eerste drempel.

 

Op dat moment vraag je je vaak af: waarom heb ik dit nodig? Je ziet nog niet in hoe gelukkig zo’n persoonlijke verbinding je zou maken, en ook niet hoe noodzakelijk het voor je is. Er zijn verschillende methodes om deze verbinding te leggen. Er zijn allerlei soorten oefeningen, waarmee je met veel moeite wat resultaat kan boeken. Je kan je geest wat ontspannen, en zo wat spirituele ervaringen opdoen, of tot op een bepaalde hoogte meer inzicht krijgen. Maar er is slechts één middel, dat het meest zekere en beste resultaat geeft. Daarbij gaat het erom, dat die verbinding met de geestelijke wereld niet je einddoel is, puur uit nieuwsgierigheid of belangstelling, maar dat het wederom een middel tot een doel wordt. Het gaat erom, dat je als mens groeit, en in alle uitdagingen, de grote en de kleine, de wil van God gaat leren zien, om die wil dan ook te kunnen uitvoeren. De geestelijke wetten naleven dus, uiterlijk en innerlijk. Als dát je doel is, dan zal de geestelijke wereld van God enorme hulp en ondersteuning bieden om dit contact tot stand te brengen. 

 

Iedere gevoelsuiting, gedachte, voornemen, iedere neiging, het kleinste karaktertrekje is een persoonlijke haarfijne straal, verbonden met jou als individu. Tegelijkertijd zijn de vaste en toch altijd in beweging zijnde geestelijke wetten voor alle gelegenheden ook zulke fijne stralen. Waar de persoonlijke stralen overeenstemmen met die andere stralen, ervaar je levensvervulling, harmonie en geluk. Waar ze afwijken kan er geen sprake zijn van harmonie, en ondervind je moeilijkheden die je vaak ten onrechte beschouwt als een noodlottig toeval. Door de wortel van het probleem toe te dekken en af te schuiven naar het onbewuste, wordt het steeds moeilijker om de samenhang te erkennen en de foute wortel op te gaan lossen of uit te graven.

 

Wil je gelukkig worden? Ga dan naar die diepste wortel, want dat is de volledige weg, ook wel „de loutering“ of „heling van de ziel“ – genoemd. Als je louter met dit doel verbinding met de Goddelijke wereld wilt, ontvang je de meeste hulp, ondersteuning en leiding, zodat alles kan verlopen zoals dat voor jou het beste is. Je bent dan echt in goede handen…

 

Om deze weg te gaan heb je echter tegelijkertijd ook aanwijzingen en hulp van buitenaf nodig, om de eerste obstakels uit de weg te ruimen. De hulp van buitenaf maakte de innerlijke hulp mogelijk, om het zo maar eens uit te drukken. Het begint met uiterlijke waarnemingen via de zintuigen, waardoor de innerlijke waarneming geprikkeld wordt en zelf aan het werk gaat. Dergelijke hulp van buitenaf kan door mensen gegeven worden die al een stapje verder zijn, maar ook door een goddelijke geest. Daar kan het niet bij blijven, het is pas de eerste aanzet die benut moet gaan worden. Zaad dat nog moet rijpen tot vrucht. Het gaat om een innerlijke, persoonlijke doorbraak. Ik heb het vaker gezegd: neem nooit zomaar iets aan, al klinkt het nog zo juist, puur omdat een ander het zegt. En al helemaal niet als er ook nog persoonlijke, innerlijke onbewuste weerstanden een rol spelen. Alle waarheden van de schepping, alle geestelijke wetten, alles wat een mens ook maar kan gaan leren begrijpen – alles moet eerst persoonlijk ervaren worden om het ook echt te kunnen WETEN. Pas dan is die kennis persoonlijk, productief, en van waarde.

 

Het is mogelijk, op deze manier. Innerlijk besef van een waarheid kan alleen dan ontstaan, als er (in ieder geval tot op zekere hoogte) een persoonlijke verbinding met de goddelijke wereld gelegd is. Zodra er op de één of andere manier een doorbraak komt van de ziel naar het hogere zelf, kan deze verbinding vaste grond krijgen. Laat dit tot je doordringen, in plaats van het steeds maar weer van je af te schuiven. Of steeds een stap te doen richting drempel, en dan weer terug te deinzen. Of maar te blijven twijfelen of je er wel of niet over wil gaan. Veel mensen geloven wel ergens in, en zijn tot op een bepaalde hoogte van goede wil, maar ze geloven dat het voldoende is om een goed leven te leiden, geen zogenaamde ‘zonden’ te begaan. Maar ja, beste mensen, wat is ‘zonde’? Iedere keer als je voorbijgaat aan een geestelijke wet is dat op een bepaalde manier ‘zonde’, of het door je omgeving zo gezien wordt of niet. De problemen die je doormaakt vóór je over die drempel bent zijn ook nog eens een gevolg van het overtreden van bepaalde geestelijke wetten. Een beslissing maar half nemen is ook een soort overtreding. Maak een duidelijke keuze, zelfs een negatieve keus is beter dan géén keuze. Als je je dan tenminste ook bewust bent van de consequenties daarvan. Dat is dan nog beter als heen en weer blijven zwalken, een beetje te willen en dan toch nog een achterdeurtje open te houden… en jezelf dan ook nog wijs te maken dat het de wereldse problemen zijn, die je van deze geestelijke weg afhouden. Terwijl die aardse problemen alleen maar het gevolg zijn van je geestelijke verkeerde houding.

 

Dus, zeg ik, iedereen weet waar hij of zij staat, voor of achter de eerste drempel. Sta je er nog voor, vraag jezelf dan af: heb ik een volledige keuze gemaakt? Het antwoord is ja of nee. Half voor God kiezen telt niet. Dan wordt de disharmonie alleen maar steeds groter, al denk je met dit soort achterdeurtjes en dat halve gedoe toch tamelijk dicht bij God te staan. Maar dat klopt niet. Geloof in God is weten en zien, en weten en zien geeft bepaalde verplichtingen. Denk er heel goed over na, overweeg wat er allemaal over gezegd wordt, kijk wat je aardse problemen te betekenen hebben vanuit geestelijk oogpunt, dat alles kan en moet je helemaal zelf doen – en pas dan kan je de keuze, die hoogst persoonlijk is, werkelijk maken. Die zal gepaard gaan met een vorm van vrede.

 

Laat dat meteen ook de eerste meditatie zijn. Als je denkt dat dit niet voor jou geldt, omdat je al regelmatig mediteert of bidt: ik bedoel de eerste meditatie die je tot een echte en volledige keuze leidt: Of het één, of het ander. Dat is precies wat mensen altijd willen omzeilen. En je gelooft dat dat kan. Maar het kan dus niet. Wij, in de geestelijke wereld, die je willen helpen, van je houden, voor ons is het zwaar als we geen hulp kunnen bieden waar het in principe wel mogelijk zou zijn, waar je rijp genoeg bent om de weg te gaan. We worden er dan zo treurig van, om te zien hoe onnodig zwaar je het jezelf maakt, hoe je je ogen ervoor blijft sluiten.

 

Er speelt nog iets mee, waardoor een duidelijke beslissing je zo moeilijk valt. Hoezeer je je fouten ook betreurt, ergens ben je er ook wel aan gehecht en wil je er niet mee stoppen. Hoe je je fouten ook betreurt, ergens houd je er ook van en wil je er niet mee ophouden. Je krijgt er al wel een goed gevoel bij, om ze toe te geven. Je weet wel, dat over de drempel gaan betekent dat je ze zal moeten overwinnen, maar toch wil je er diep van binnen niet helemaal van afzien. Dus ook hier is het nodig om de waarheid onder ogen te zien. Ook als je het contact met de geestenwereld nog niet gelegd hebt, zal, als je daarnaar verlangt, die waarheid je geschonken worden. Iedereen die aan God vraagt ‘toon mij de waarheid’ en zich daar dan voor opent, krijgt altijd antwoord. Maar zover laten de meesten het niet komen. Zij dekken dit soort vragen toe, schuiven ze af, en zijn zo druk met hun zorgen en kleinigheden, dat ze vervolgens het belangrijkste vergeten. Vanuit het standpunt van de hele waarheid gezien zijn het toch echt slechts kleinigheden, oppervlakkigheden. Wil toch alsjeblieft de waarheid, en open jezelf ervoor! Vraag God om inzicht! Dan zal je steeds dieper begrijpen dat het goede gevoel bij het toegeven van je fouten weinig voorstelt vergeleken bij het overwinnen ervan. De overwinning op het lagere zelf geeft geen kortstondig goed gevoel dat dan ook nog een bittere smaak achterlaat, maar het is een bevrijding van knellende boeien en een aanhoudend, groeiend geluk. Het ware geluk, zonder bijsmaak van een bezwaard geweten. Dat kan alleen op deze manier bereikt worden. Als je je op dit terrein niet wat meer bewust wordt, kan je ook de beslissing niet nemen. Bewustwording is de eerste stap, die strijd kost. Als je daar nu een keer echt diep nadenkt en jezelf de vraag stelt ‘zal ik het doen? Zal ik deze drempel overgaan, deze weg gaan? Zal ik mezelf helemaal overgeven aan God en de waarheid, met huid en haar? Ja of nee?’ Dan heb je al heel veel gedaan. Want, zoals ik al zei, wie zich maar half aan God overgeeft, levert zichzelf tot op behoorlijke hoogte over aan de duistere machten. Al kan het zo zijn, dat iemand zich door verdiensten, in dit of een vorig leven, bepaalde gunsten heeft verworven. Dat ontken ik niet, maar juist dan, waar de mogelijkheid zich voordoet om deze weg te gaan, deze eerste drempel over te gaan, juist dan biedt dat de machten der duisternis extra mogelijkheden, meer nog dan bij iemand die nog lang niet zo ver is. Denk daar grondig over na, en neem dan pas de volgende stap.  Je weet heus wel of dit betrekking heeft op jou, of dat je al over die drempel heen bent.

 

De volgende beslissing, nodig om deze verbinding te leggen (als je tenminste een positieve keuze hebt gemaakt) is: er dagelijks wat tijd eraan te besteden. Als je dat niet wil doen kan je ook niet verwachten dat je iets zult bereiken. Het maakt niet uit hoe druk je het hebt, iedereen kan wel wat tijd uittrekken. Dat hangt af van je wil, de indeling van je dag, de organisatie. Wie de beslissing genomen heeft, weet ook dat daar een prijskaartje aanhangt. ‘Wat wil ik? Wat kan ik op deze weg bereiken? Wat is het doel? Wat moet ik hernemen of opgeven, als ik deze weg ga en wat als ik er juist van af zie? De prijs voor het geluk van deze weg is: wil, geduld, uithoudingsvermogen, zelfoverwinning en een beetje tijd. Die prijs is echt niet te hoog!

 

Als je zo ver gekomen bent dat aan deze grondvoorwaarden is voldaan, dan ben je de eerste hindernis over. De voorwaarden zijn vervuld, nu kan je beginnen met opbouwen. Als je jezelf dus echt wil vervolmaken (en daarvoor jezelf eerst wil leren kennen) dan zal je ook de benodigde geestelijke hulp in steeds sterkere mate krijgen. Om te beginnen de hulp via deze lezingen, en vervolgens door jouw persoonlijke inzichten en waarnemingen, die tegelijk ook antwoorden en vingerwijzingen zijn. Dit soort verbindingen met de goddelijke wereld noemt men gewoonlijk mediumschap. Maar niet ieder mens hoeft een medium te zijn, zoals degene (Eva) door wie ik spreek. Maar iedereen kan op de één of andere manier kontact met de geestenwereld bereiken. Ook daar moet je voor openstaan. Zeg niet ‘ik wil het op deze of die manier’ maar maak je vrij en laat je leiden. Dan komt het, wanneer en hoe het het beste is voor jou. Als je deze weg gaat, je met woord én daad volledig aan God wijdt, zal er veel veranderen in je leven. Die veranderingen zullen heel langzaam en als vanzelf optreden. Dat is het bijzondere ervan. Nooit in een schadelijke of disharmonische vorm. Als vanzelf. Je helpt altijd zelf mee door open te zijn, en je innerlijke voelsprieten uit te steken. Dat zal steeds beter gaan.

 

Ik ga er niet verder op in hoe je deze verbinding kan krijgen, ik wil het systematisch aanpakken. Als ik te veel in één keer aanbied, kunnen mijn vrienden die nog voor die eerste drempel staan er niets meer mee. Zodra ik zie dat het zover is, zal ik verder gaan en de aanwijzingen geven die voor de volgende fase nodig zijn. Maar het begint met het fundament: overwegen wat wat is, het besluit, de toewijding. De meditatie over alles wat er mee samenhangt.

 

En nu nog wat algemene lessen: Je denkt vaak heel zwart-wit. Dit is waar – dus het tegendeel is niet waar. Maar (en ik heb het vaker gezegd) beide extremen zijn altijd verkeerd. Laat ik een voorbeeld geven. Hoe meer je ontwikkeling vordert, des te noodzakelijker wordt het tegelijk voor je, dat je een omgeving vindt waarbij je met menselijke geesten in aanraking komt die je verder helpen, productief zijn. Dat kan een wederzijdse hulp zijn, een stimulans, kortom: kontakten die de ziel geen schade doen, iets wat vaak het geval is, ook al ziet het er nog zo onschuldig uit. Maar ook hierin moet je niet lopen dwingen, maar om leiding bidden, leiding wénsen. Dan zal het ook komen, veel wijzer en wonderbaarlijker dan je kan vermoeden. Pas als je dat zelf meemaakt, zal je het ook diep van binnen weten. Maar ja, aan de andere kant moet ik ook zeggen dat mensen die op een nog wat hogere trede staan en daarom al over voldoende kracht beschikken, zich nog steeds van minder ver ontwikkelde elementen terugtrekken, waar het juist niet zou moeten. In die gevallen waar al een zekere training is in het contact met de wereld van God, kan het tegenovergestelde dus waar zijn. Daarom is het belangrijk om de vragen te blijven stellen, in dit geval waar bepaalde contacten gehandhaafd zouden moeten worden en waar niet.

Des te sterker je al bent, hoe vaster de bodem onder je voeten op deze weg, des te kleiner is het gevaar dat lagere geesten je slecht kunnen beïnvloeden, en des te groter de mogelijkheid dat je zelf degene bent die helpt en beïnvloedt. Maar meestal reageert een mens precies omgekeerd, omdat je geneigd bent voor de gemakkelijkste oplossing te kiezen. Degene die nog steeds schade kan ondervinden van dergelijke contacten is meestal ook degene die het niet echt vervelend vindt om ze te onderhouden: die wil ze eigenlijk helemaal niet opgeven! Dan beeld je jezelf in dat je die lagere geesten kan helpen met wat jij al bereikt hebt, maar daar ben je helemaal niet aan toe, en je raakt er zelf alleen maar door verzwakt. Je kan beter contacten zoeken die je sterker maken. Maar stel dat je er geen schade meer van ondervindt. Dat het hoogstens als een test ervaren wordt, waar je sterker uitkomt. Of het zelfs al zover is dat het een opoffering voor je wordt. Je wilt altijd alleen maar contact met verwante geesten, en je mijdt waar je geen plezier aan beleeft… zelfs dan neig je ertoe jouw ervaring te veralgemeniseren. Wat voor jou juist was, hoeft niet altijd juist te blijven. Contact met degenen die minder ontwikkeld zijn is niet altijd schadelijk. Daar kan het fout lopen, als je geacht wordt een opgave te vervullen met een zwakkere medemens en je doet het niet. Als de ziel van een mens die al een behoorlijk stuk van zijn weg gegaan is, niet helemaal gelukkig is, als er nog iets van binnen zit, ondanks alle verrichte geestelijke arbeid, dan kan iets dergelijks de oorzaak zijn. Dan ben je contact met een medemens uit de weg gegaan omdat je dacht dat dat juist was, terwijl je juist had kunnen helpen, en daardoor zelf nog iets had kunnen leren. En dat allemaal vanwege het (over het algemeen juiste) idee dat lagere contacten de ontwikkeling hinderen. Als je deze weg gaat en niet helemaal gelukkig bent, denk daar dan over na: zoiets kan de reden zijn. Je ziel reageert heel precies en laat met zo’n gebrek aan harmonie zien dat er toch nog iets niet helemaal klopt. Maar als dit helemaal niet op jou van toepassing is, ga jezelf dan ook niets aanpraten! Wie het vervelend vindt een dergelijk contact op te geven zou nu kunnen bedenken dat het dus juist goed is om anderen te helpen. De vraag is altijd (en die kan iedereen zelf beantwoorden) of niet datgene wat je het moeilijkste valt, wat het meest onaangenaam is, juist het punt is waar iets blijft steken. Dat is natuurlijk niet altijd zo, maar wel vaak. Daar verdwijnt iets van het geluksgevoel dat je zou kunnen hebben als je de weg voor de volle 100% gaat en je leven vervult. Denk na over dit onderwerp. Iedereen kan daar wel iets uithalen. Doe niets geforceerd, maar wees bereid om je te laten leiden in wat juist is, en sta daarvoor open. Dat is alles wat je te doen hebt. Als die bereidheid om je te laten leiden er niet is, bij welk onderwerp dan ook, kan je niet geholpen worden. Wat zouden mensen toch een hulp ontvangen als ze steeds weer die bereidheid hadden! Je denkt er eenvoudig niet eens aan om ernaar te verlangen! Je wil er vaak niet eens aan denken! Hoeveel geluk je je daarmee wel niet ontzegt, hoeveel vreugde…

Er zijn van die wonderbaarlijke krachten en stralen in de geestelijke wereld, die je willen omhelzen, maar je maakt het zelf vaak onmogelijk, door je eigen haarfijne stralen een andere richting uit te sturen en zo onbereikbaar te blijven.