U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

www.rinirikkert.nl

Padwerklezing 5 – ‘Geluk als schakel in de levensketen’ –

Eva Pierrakos

Hertaling: Rini Rikkert.

 

De Goddelijke groeten! Ik breng jullie de zegen van God. Lieve mensen, Gods geestelijke wereld wil niets liever dan mensen vooruit te helpen naar geluk, harmonie en licht. Gods geesten blijven maar proberen mensen de hand te reiken en ze door de probleemfasen heen te helpen die zeker opdoemen op deze volledige weg van hogere ontwikkeling. Maar wij kunnen slechts helpen, en niets afdwingen. Je moet eerst zelf willen, en met dit willen de deuren openen. Dan pas zal je deze hulp ervaren als een tastbare realiteit. Dat zal je een nog grotere zekerheid bieden, en je vertrouwen verdiepen in de realiteit en waarachtigheid van Gods Geestenwereld.

 

Maar hoe vaak zie, hoor en voel je niet, dat deze hemelse geesten om je heen zijn en een helpende hand bieden, terwijl je er toch achteloos aan voorbij gaat. Ook als je wel principieel aan het bestaan van God gelooft, dan nog sta je er niet bij stil dat  dit in je persoonlijke leven met alle problemen die daarbij horen, een rol speelt. Zo sluit je deuren en kan je een onjuiste weg gaan. Dat kan met een schijnbare kleinigheid beginnen, maar hoe verder je van je beginpunt verwijdert raakt, des te meer raak je op een dood spoor. Dan wordt het steeds zwaarder om daar weer uit te komen. Dan kan je nog zo veel van God houden en het goede wensen, toch zie je dan vaak niet wat doorslaggevend is voor je ontwikkeling en levensvervulling.

Het lijkt soms maar een onbelangrijk detail, maar vaak is het een kernpunt, die wortelt in je ziel. Je herkent het niet, omdat je niet oplet, omdat je de inspiratie van de goddelijke geesten niet wil aannemen. Het lijkt namelijk allemaal veel gemakkelijker zo. Maar op die manier wordt het leven treurig en onbevredigend. Je weet niet waarom, maar dát is vaak de oorzaak, lieve mensen.  

 

Daarom is het mijn taak om jullie van buitenaf deze aanwijzingen te geven, om jullie wakker te maken. Iedereen kan er zelf uithalen wat op hem of haar betrekking heeft. Maar dat moet je ook willen. Alleen dan kan je dit materiaal zelf verwerken. Altijd als je jezelf een doel stelt, bewust, of alleen maar gevoelsmatig, en dit doel is gebaseerd op eigenbelang, dan krijg je niet wat je verlangt. En zelfs als je het wél krijgt, houdt de bevrediging en de werking niet lang stand. Het zal verdorren, vlakker worden, weer oplossen. Wil je het geluk, om alleen maar zelf gelukkig te zijn, dan kan het niets worden. Uiteraard zal iedereen zeggen: ‘natuurlijk wil ik niet alleen maar zelf gelukkig zijn, ik ben ook blij als mijn medemensen gelukkig zijn’… Maar het is een groot verschil of deze gedachte oppervlakkig en plichtmatig is, of dat het werkelijk uit je ziel komt. Onderzoek jezelf maar eens, hoe diep die wens werkelijk gaat. Het is ook hier heel gemakkelijk om jezelf iets wijs te maken. Met je verstand zeg je het ene, omdat je dat nu eenmaal zo hebt geleerd – maar een ander deel van je persoonlijkheid, je lagere Zelf, kiest vaak gevoelsmatig een heel andere richting.

Dat gevoel bekommert zich eigenlijk niet zo veel om de naaste, al wens je die verstandelijk nog zoveel goeds toe… zolang je er zelf maar niets voor hoeft op te offeren. En dat is precies de kern bij het onderzoeken van deze vraag. Bijna ieder mens die zich niet meer op het laagste niveau bevindt zal zich in principe verheugen, als het goed gaat met de ander. Trouwens: zelfs dàn zal de meer ontwikkelde mens die eerlijk naar zichzelf kijkt, soms wel wat jaloezie en leedvermaak bij zichzelf ontdekken…. In hoeverre ben je bereid om er eventueel zelf iets voor op te geven?

 

Dus vraag jezelf af: wil ik geluk, omdat ik zelf zo graag gelukkig wil zijn? Of komt dat pas op de tweede plaats? Wie zich tot God wendt en bidt: ‘ik hoef u en mezelf niets wijs te maken, natuurlijk wil ik gelukkig zijn. Maar ik wil in het ontvangen van dat geluk alleen maar een tussenschakel zijn. Wat U mij geeft, wil ik in de één of andere  vorm doorgeven, zelfs als ik daar iets voor moet opofferen. Misschien wel het offer, dat mijn eigen ‘ik’ wat meer naar de achtergrond verdwijnt. Wilt u me laten zien hoe ik alles wat u mij geeft kan realiseren en doorgeven?’ Als je deze gedachte steeds verder tot je laat doordringen tot het een zo sterke vorm krijgt dat het je hele gevoelswereld doordringt, dan heb je aan de voorwaarden voldaan. Dan krijgt deze speciale wetmatigheid zijn uitwerking in jou, zodat je echt gelukkig zal worden, juist omdat je zelf niet meer het hoofd- en het einddoel van je streven naar geluk bent. Dan heb je je gewichtige ‘ik’ achter het ‘jij’ geplaatst, dan jaag je geen geluk meer na puur voor jezelf, maar je doel zal zijn anderen gelukkig te maken. Je eigen geluk is alleen maar een tussenstation. Je krijgt het om het verder door te geven. Zo word je dus daadwerkelijk de schakel in de ketting, wat de enige voorwaarde is om de stroom van geluk steeds weer levendig te houden. Zo zal het nooit verdorren.

 

Een mens die werkt als zo’n schakel, zal honderdvoudig terugontvangen wat hij geeft. God zal je steeds laten zien hoe en in welke vorm je het door kan geven, maar dan moet je daar wel eerst zelf toe bereid zijn. Concreet, vandaag en morgen en volgende week en iedere dag weer moet je die bereidheid op je nemen, en eventuele weerstanden bestrijden. Niet door ze af te schuiven naar het onbewuste, maar binnen je bewustzijn! Probeer die bereidheid om te zetten in daden, dan zal God nog meer laten zien, en dan kan deze wet beginnen te werken.

 

Bedenk maar eens, wat jij in het bijzonder aan goeds ontvangt. Gezondheid? Een grote geestelijke kracht? Geluk en geborgenheid in een liefdevolle relatie? Iedereen heeft weer wat anders. Iedereen ontving van God wel iets van bijzondere waarde, en als je je voorneemt om niet het einddoel, maar een tussenschakel in deze ketting te zijn, dan zal je getoond worden hoe je, wat je krijgt, kan doorgeven. Dan zal je zelf ook steeds meer ontvangen. Zo werken deze stromingen nu eenmaal. Dan is het ook niet langer zo vanzelfsprekend allemaal, dat is op zich al een teken van geestelijke vervlakking. De gave verliest dan aan levendigheid, omdat de doorgeef-ketting beschadigd raakt. Maar je gaat weer plezier beleven aan je gave, die dan weer kan sprankelen.

 

Niet alleen met ‘geluk’ in het algemeen, maar ook met al het andere wat je je maar kan wensen werkt het zo. Liefde, kracht, gezondheid, vrijheid, noem maar op. Wat je nastreeft puur omdat je het voor jezelf wilt, zal oplossen, vervlakken. Wat altijd als tussenstap, en voor de ander verlangd wordt, zal bloeien en gedijen. Niet alleen voor anderen, maar ook voor jezelf. Hoeveel mensen is het er bijvoorbeeld niet vooral om te doen, vrij te zijn. Ze mijden alles wat bindend kan zijn. Hier werkt deze wet ook weer: of je die vrijheid puur voor jezelf wenst, of dat je met die vrijheid iets heel bijzonders wilt gaan doen, voor God, zijn heilsplan, voor je medemensen. Of je wenst het voor een bijzonder sterke en snelle hogere ontwikkeling: dan zal die gave van vrijheid bloeien, zonder je innerlijk te binden. Juist het tegenovergestelde gebeurt: dan zal je zowel van buiten als van binnen vrij zijn. Als je je in een zuiver egoïstisch verlangen naar vrijheid boven God wil verheffen (omdat je zijn wetten niet erkent) zal je alleen maar onvrijer, meer gebonden voelen, ja zelfs geketend worden. Wie zich verbindt met God en zijn wetten, die wordt steeds vrijer en werkelijk onafhankelijker. Dat is een onomstotelijke wet, daar kan geen mens iets aan veranderen. Deze wetten zijn met wijsheid en liefde gemaakt. Als je daar uit trots en onbegrip tegenin wil gaan, puur omdat je het nog niet echt begrijpt of soms ook niet wíl begrijpen omdat je ziel nog te ziek is – dan kan je alleen maar meer ontevreden worden door de groeiende innerlijke gebondenheid die daarvan het gevolg is.

 

Heel veel mensen zetten zich af tegen de menselijke onrechtvaardigheid en kunnen maar niet begrijpen, dat ondanks alles God rechtvaardig is en er een geestelijke onfeilbare gerechtigheid heerst. De geestelijke gerechtigheid benut het aardse onrecht om zichzelf te ontwikkelen. Lieve mensen, dat lijkt misschien wel in tegenspraak met elkaar. Toch is dat niet zo. De vergelijking gaat ook hier op. Een voorbeeld. Stel je voor, een misdadiger, die heel vaak een misdaad begaat, en toch steeds vrij-uit gaat. Hij lacht in zijn vuistje, omdat mensen zo dom zijn, en hij zo slim zijn voordeel weet te doen met wat eigenlijk niet mag. Op een dag wordt hij gearresteerd voor iets wat hij niet gedaan heeft. Juist iemand als hij zal zich dan bijzonder opwinden, en roepen hoe onrechtvaardig deze wereld in elkaar zit. Alle misdaden die hij beging bleven zonder enig gevolg, en juist op het moment dat hij werkelijk onschuldig is wordt hij tot betalen gedwongen. Een verstokte misdadiger zal echt niet erkennen dat dit uiteindelijk wel degelijk gerechtigheid is. En dat is nu precies de uitdaging. Het zou veel te eenvoudig zijn, geestelijke gerechtigheid en alles wat daarbij hoort te erkennen, als het allemaal precies zou kloppen. De onvolkomenheid, die je zelf gecreëerd hebt, moet dienen als medicijn om de volmaaktheid weer te kunnen bereiken.

Als er op aarde al een volkomen gerechtigheid zou bestaan, dan was het veel te eenvoudig voor je, er zat geen uitdaging in, het zou geen waarde hebben om zo op een hoger plan te komen. Volkomen gerechtigheid is hoe dan ook onmogelijk. De onvolmaaktheid kwam door de vrije wil tot stand, en zal ook door vrije wil opnieuw overwonnen moeten worden. Meer inzicht is een grote genade, maar je moet wel zelf de deur opendoen. En daar ligt de uitdaging, om verder te willen kijken, ook als dat betekent dat je je koppigheid, je trots en je eigenwijsheid en ga zo maar door – op moet geven. De grootheid en heerlijkheid van de goddelijke schepping is daarin gelegen, dat Hij de onvolkomenheid benut om tot volkomenheid te komen, en dat de aardse ongerechtigheid benut wordt door de geestelijke gerechtigheid.

 

Nu gaf ik wel een kras voorbeeld, maar ergens gaat het altijd op. Wie dat echt wil uitzoeken, zal het ook gaan inzien, maar het is bepaald niet eenvoudig om jezelf zo eerlijk te bekijken. Vaak moet een mens betalen voor iets wat hij niet gedaan heeft, maar ligt datgene, waarvoor hij werkelijk betaalt, ergens ver in het verleden. Dat kan je alleen ontdekken in de meditatie, als je dat werkelijk wilt. Zelfs als het iets uit een vorig leven is, waar je nu voor betaalt, kan je daar inzicht in ontvangen, als je deze weg van ontwikkeling en loutering gaat. Dat kan ik iedereen beloven. Sommige vrienden hier hebben het ook al ervaren, en dat heeft ze zeer geholpen in hun huidige leven. Zo begrepen ze wat meer van de achtergronden, en zijn ze nu veel gemakkelijker in staat om hun opgaven te vervullen en hun schuld te betalen. Deze inzichten kwamen bij wijze van hemelse dank, voor hun eerlijke inspanningen, hun deemoed, hun goede wil.

Het kan ook gebeuren dat er voor veel kleine fouten van een mens geen rekenschap gevraagd wordt. Dan wordt erop gewacht, of hij misschien zelf op het idee komt te gaan uitzoeken wat er aan zijn karakter te verbeteren valt. Maar wanneer hij het niet in deze richting gaat zoeken, dan moet hij soms in één klap al die kleinigheden terugbetalen – om op die manier misschien eindelijk op het idee te komen dat hij iets zal moeten veranderen aan zichzelf. Hier wordt weer getest, hoe een mens zal reageren: zegt hij ‘dit kan toch niet rechtvaardig zijn, zóveel heb ik toch niet fout gedaan?!’ Of zal hij uitgaan van de vooronderstelling dat God hem niets zal aandoen wat onrechtvaardig is, en beginnen met zelfonderzoek? Dat is altijd weer de vraag. Daar zit het hele verschil tussen een doorstane beproeving en het zien als een richtlijn voor je ontwikkelingsweg.

Je bent bijzonder begenadigd – en ik gebruik dit woord met opzet – als je nog in hetzelfde leven kan terugbetalen en niet pas in het volgende. Nu is het gemakkelijker de verbindingslijnen te zien en zo de uiteindelijke gerechtigheid te erkennen, ook als het via omwegen gaat. Dat geeft een vaste bodem en betrouwbaar houvast in God. Maar, zoals ik al zei, ook de mens die iets uit een vorig leven terugbetaalt, zal de genade van inzicht gegeven worden als hij daartoe de voorwaarden geschapen heeft door een totale wil tot zelfinzicht en loutering. Dan zal het hem gemakkelijker vallen  zijn relatie met God te harmoniseren, wat meteen ook geluk brengt. Geluk is niet, wat vaak gedacht wordt, God iets geven als je hem vindt.

Ik vertel jullie dit, zodat iedereen kan nadenken over zijn moeilijkheden, en of hij daarmee iets afbetaalt uit dit- of uit een vorig leven. Iedereen kan de kern die voor deze belasting verantwoordelijk is nog terugvinden in zichzelf, wanneer het ook geweest is. Het is een bepaalde fout, en het gaat erom dat die herkend en aangepakt wordt. Ga met dergelijke problemen op deze manier aan het werk.

Als je je lichaam aflegt en intreedt in de geestelijke wereld, is je onderbewustzijn voor een groot deel open. Niemand van jullie, lieve mensen, heeft zelfs maar een beetje begrip van dat onderbewuste. Dat geldt zelfs voor degenen die op deze weg al wat verder gekomen zijn, en ook voor degenen die hun ziel al aan het helen zijn. Het onbewuste is vaak zo gespleten, zo tegengesteld aan het bewustzijn. Sommigen van jullie krijgen daar al wel een idee van. Als je op deze tot nu toe onbewuste stromingen en tendensen stoot – en het vraagt enig werk, zelfoverwinning en training om deze stroming duidelijk en precies te voelen – lijkt het wel alsof je een totaal onbekend vreemd wezen ontmoet, dat een eigen leven leidt. Als het eenmaal zo ver is, is dat al een teken van grote vooruitgang, een stukje overwinning, niet iets om depressief van te worden. Dit is de eerste stap naar de eenwording van je persoonlijkheid. Als je hoopt in één leven zoveel mogelijk te bereiken, is het oneindig belangrijk om dat onderbewuste nu al te ontmoeten.  Het is namelijk bij iedereen die zich dit onderbewustzijn nog niet bewust is, een geweldige kracht. Nog veel geweldiger, als het onbewust werkt en alleen maar de vaak wijd vertakte symptomen zichtbaar worden. Zolang het allemaal onbewust blijft, is het ook niet te controleren.

Omdat je de uitwerking van die onbewuste stromen niet herkent, meen je dat ze weinig voorstellen. Dat is echt een grote vergissing. Je kan dan misschien vaak de uitwendige gevolgen in de vorm van een crisis of conflict onder controle hebben, maar dat is niet genoeg. Je weet al, dat alle gedachten en gevoelens reële vormen zijn, ook al kan je ze niet zien. Deze vormen hebben een vergaand effect, die kringen om zich heen trekt, gevolgen en reacties veroorzaakt die op hun beurt weer consequenties hebben. Het levert een lange kettingreactie op. Je kan dus wel controle hebben over sommige laatste vormen van die kettingreactie, dat wat uiteindelijk in de buitenwereld zichtbaar wordt, maar dat is niet voldoende. De verschuivingen in de zielskrachten kan je pas dan herstellen, als je doordringt tot de wortels van het onbewuste.

Met je verstand wil je meestal wel het goede en het juiste. Ook je hogere zelf, een ander deel van je onbewuste, streeft omhoog. Maar een ander deel van de persoonlijkheid, en dat zit in ieder mens, wil niet alleen wat slecht en verkeerd is, maar wil ook om het willen, wil het onmogelijke, en bezorgt zichzelf daarmee een soort schaafwonden. Als we het over ‘slecht en verkeerd’ hebben gaat het echt niet altijd over iets misdadigs. Dat hangt af van de menselijke ontwikkeling. Maar de slechte eigenschappen van een hoger ontwikkeld mens zijn relatief even zwaarwegend als een misdadige eigenschap van een veel lager ontwikkeld mens. Die onmogelijke wensen schuren, omdat ze op zich al niet te realiseren zijn, maar ook omdat ze kruisen met datgene waar het hogere zelf naar streeft. Deze op elkaar knallende tendensen zijn slopend, ze maken je op een bepaalde manier niet-harmonisch en uiteindelijk zelfs ziek. Om te beginnen verhinderen ze een geestelijke vooruitgang, in ieder geval voor een deel. Daarom blijf ik jullie maar op het hart drukken om je daarop te concentreren. Leer dat onbewuste in jezelf kennen, maak het je bewust, door te mediteren, te bidden, op alle mogelijke manieren. Zonder dat kan er geen werkelijke vooruitgang zijn. Zonder dat zal ook iedereen moeten ervaren dat diezelfde tendensen vrij en open aan de dag treden als je je lichaam aflegt. Dan moet die tweespalt alsnog uitgevochten worden. Dat is vaak een ontgoocheling, want de meeste mensen denken dat ze in hun ontwikkeling al veel verder zijn, zolang ze deze vorm nog niet hebben aangepakt. dan geloof je, dat alleen dat telt wat je gedaan hebt, maar ook je gevoelens doen ertoe, en hebben net zo veel gevolgen als dat wat je doet.

Het is onvergelijkelijk langer en zwaarder om in de geestelijke wereld de ontwikkeling van de persoonlijkheid te voltooien. Daar dient juist deze aarde voor. Juist in deze onvolmaaktheid om je heen, te midden van al die verscheidenheid in ontwikkeling hier op aarde, kan de ontwikkeling zo snel plaatsvinden. Dat maakt het mogelijk om snel vooruit te komen. Dus vaak zijn er dan weer extra levens nodig, om zulke onvolmaakte, blinde, onbewuste stromingen in de ziel te verbeteren; aardse levens die je je kan besparen door meer wil te tonen.

De menselijke ontwikkeling is nu zo ver gevorderd, dat tenminste een aantal mensen dichterbij deze innerlijke stromingen kunnen komen. Meer mensen zijn er rijp voor. Daarom liet God mensen ook het één en ander ontdekken over het zielenleven, het onbewuste. De huidige mensheid had tot nu toe nog maar heel weinig daarover ontdekt. Ze zullen steeds nieuwe ontdekkingen doen. Uiteraard zijn niet alle mensen daar rijp voor, ook tegenwoordig moeten velen nog steeds eerst leren hun doen en laten aan de goddelijke natuurwetten aan te passen. Maar dan kom je ook niet op zo’n weg als deze terecht. Het is nooit toevallig, als je een bepaalde leiding ervaart. Veel mensen vinden de weg naar de psychiatrie, maar ze gaan alleen maar, als de innerlijke conflicten te sterk worden en ze daardoor innerlijk verscheurd raken en ongelukkig worden, zodat ze geen kant meer op kunnen. Maar is je ontwikkeling al een stapje verder, dan zouden ze deze weg moeten gaan zónder dat het tot zo’n zware crisis komt, helemaal uit vrije wil en in de overtuiging dat het toch niet te vermijden valt. Wat hier zwaar is, zal in de geestelijke wereld nog zwaarder zijn! En veel langer duren! Des te eerder het opgelost kan worden, des te lichter is het.

Probeer jezelf niet wijs te maken, dat alles wat je hoort misschien niet eens klopt, en je deze onaangename weg van heling van de ziel misschien wel voor niets gaat…

Nee lieve mensen, alles wat je geestelijk bereikt, is nooit voor niets. Het gaat om blijvende waarden, die nooit verloren gaan, maar altijd bij je blijven.

Hoe langer je deze loutering van de ziel voor je uitschuift, des te meer stapelt het zich op in je onderbewustzijn. Daardoor wordt het alleen maar moeilijker op te lossen. Zolang je niet werkelijk deze onbewuste stromen met het licht van je bewustzijn kennis laat maken, zal je dagelijks, of zelfs ieder uur, altijd maar weer dezelfde gevoelsmatige reacties afschuiven naar je onbewuste en ze toedekken. Dat roept dan weer nieuwe reacties op, en zo komt er steeds meer bij. Denk daar goed over na, bevrijd je van gevoelens van weerstand, die bij sommigen al bij de eerste poging zeker op zullen komen. Maak je maar geen illusies over deze weerstanden. Ze bieden graag ‘verklaringen’ en afwegingen om over na te denken, die er in werkelijkheid voornamelijk toe dienen om maar af te zien van dit zelfonderzoek. Kijk er kritisch naar, de uitvluchten die je zo snel verzint, of hoe je dit belangrijke probleem maar liever negeert. Let ook op je reactie op deze woorden, hoe je je dan voelt, hoe je deze woorden opneemt. Krijg je er een vervelend gevoel bij, ergens vaag of misschien ook heel duidelijk? Wil je je er snel van afmaken, met het vage idee dat je het waarschijnlijk niet nodig hebt? Onderzoek jezelf, vrienden. Iedereen die het werkelijk wil, en dit besluit neemt, die zal ook de mogelijkheid gegeven worden. Er worden altijd helpende handen naar je uitgestoken, als je eenmaal de juiste beslissing genomen hebt. De heling van de ziel, waarover ik het hier heb, zal zich niet bij iedereen op dezelfde manier voltrekken, maar ieders weg zal geëffend worden, zodat je het kan doen op de voor jou juiste manier. De algemene weg is niet voor iedereen goed.

 

Nu wil ik nog kort een onderwerp bespreken waarover discussie gaande is, en waar  sommigen zich geen raad mee weten: hoe is het mogelijk dat er zoveel verschillende religieuze opvattingen zijn? Je verzucht dan ‘iedereen zegt wat anders, dat is nog vaak met elkaar in tegenspraak ook, dan is er zeker helemaal niets van waar’…

Er bestaat wel degelijk één waarheid, vrienden, en dit is de manier om met al die verschillende opvattingen om te gaan, afgezien dan van de vergissingen die er gemaakt zijn in de overlevering: zoals al het geestelijke vorm en gestalte is, zo is het ook met de waarheid, de ware toedracht. De vorm is onveranderlijk, en toch steeds weer te veranderen, omdat nu eenmaal alles in de geest in beweging is als een eindeloze kringloop, die maar doorgaat.

Niets staat ooit stil, gevoel niet, de feitelijke toestand niet. Je kan het je voorstellen als een rad, dat rad is er, in z’n totaliteit onwankelbaar, maar toch draait het doorlopend. En de mensen, op verschillende plaatsen, in verschillende tijden, lichten hier en daar de sluier op, die voor het rad hangt (als ze tenminste aan bepaalde voorwaarden hebben voldaan). Dan zien ze een deeltje van dat grote rad achter de sluier. De ene mens ziet op een bepaald moment het ene deel achter de sluier, en de ander op een ander moment of vanuit een andere plaats ziet wat anders, een ander deel van het rad achter de sluier. Dat kan hier en daar overeenstemmen, maar vaak ook niet, want dat rad draait nu eenmaal, en wie de sluier optilt ziet op dat moment weer wat anders. Deze verschillende blikken achter de sluier mogen dan vaak met elkaar in tegenspraak lijken, dat komt omdat je de verbindingslijnen achter de sluier niet ziet. Als het hele rad zichtbaar was, dan zou dat wat met elkaar in tegenspraak lijkt, een totaalbeeld geven. Daar sta je dan, als mens, en voert strijd, omdat al die verschillende verklaringen elkaar lijken tegen te spreken. In werkelijkheid is dat helemaal niet zo. Zelfs als het uitgesproken vergissingen zijn, zit er vaak toch nog een kern van waarheid in. Dat zal ik jullie mettertijd en bij gelegenheid ook vaak laten zien.

Jullie gaan dit probleem vaak met een verkeerde instelling te lijf. Dan meen je, dat er dus helemaal geen absolute waarheid kan zijn, dat alles relatief is. En dat allemaal op grond van die verschillende verklaringen of blikken achter de sluier. Daarmee zeg je ook, dat alles wat met God of de schepping te maken heeft, min of meer een persoonlijke mening of hobby is. ‘Ieder geloof heeft wel iets goeds’ zeg je dan, ‘daarom zijn al deze vragen subjectief, en niet absoluut of objectief’. Zuiver gevoelsmatig volgt daaruit, dat er dus ook geen absolute geestelijke waarheid bestaat. Dan zoek je de waarheid niet, die in elke opvatting ook wel te vinden is, maar je doet alles (misschien louter gevoelsmatig) af als louter gevoel, schijn, inbeelding en persoonlijke voorkeur. Zo baseer je je veronderstellingen over het absolute, die alleen maar in het geestelijke te vinden zijn, in plaats daarvan op mensen en hun vergissingen. Op die manier ga je zelf overal boven staan. Je wordt passief, en op die manier kan je om te beginnen de waarheid al niet meer persoonlijk beleven – en dus ook de sluier niet zelf oplichten. Aan de voorwaarden kan je alleen maar voldoen, als je beseft dat er een absolute waarheid is die boven de betrekkelijke menselijke waarheid uit gaat. Je sluit de deur naar eigen ervaring af als je niet de menselijke relatieve waarheid ook op de geestelijke absolute waarheid betrekt.

 

Zo bezien kan je mensen in twee groepen verdelen. De ene groep houdt stoer vast aan één verklaring, zonder daar verder over na te denken of die na te voelen. Die krijgen ook nooit een persoonlijk beleven van de waarheid, diepere inzichten. Over de andere groep had ik het net: daar zijn er steeds meer van. Vaak zijn het intellectueel ontwikkelde mensen. Ze geloven dat ze heel objectief zijn, vrij ook, en gooien daarmee de onveranderlijke, en tegelijk eeuwig veranderlijke absolute goddelijke waarheid op één hoop met het menselijke dogma. Zo hebben ze geen enkele bodem onder de voeten. Allebei de groepen zijn de verkeerde extremen. Omdat ze het verkeerd begrijpen trekken ze de verkeerde conclusie. Beide groepen zijn even ver van de waarheid verwijderd, de tweede vaak zelfs nog meer. Met al hun oppervlakkige intellectuele weten zoeken ze eigenlijk nog steeds, en ze zullen pas iets kunnen vinden als ze om te beginnen binnen in hun onbewuste een deur openen.

 

Wat is religie? Ook dat begrijpen jullie vaak verkeerd, en je haast je, om jezelf en anderen te verzekeren dat je echt niet ‘religieus’ bent. Je verwart dat woord met lid zijn van een sektarische gemeenschap of met blinde dogmatiek. Religie betekent ‘terug naar God’ en dat wil iedereen, of je het nu beseft of niet. Al je onvervulde heimwee is uiteindelijk niets anders dan de wens, terug te komen bij God, oftewel bij ‘religie’. Als je je daar meer bewust van zou zijn, zouden de krachten van je ziel ook vrediger en meer als een eenheid stromen. Er zijn er, die deze weg terug naar God ook heus wel door middel van één of andere sektarische gemeenschap vinden. Dat is een kwestie van je eigen zielskrachten in beweging zetten met behulp van de daar verkregen richtlijnen. Door dit persoonlijke werk open je de deuren naar inzicht. Daar gaat het om, en het is ook in sektarische gemeenschappen te vinden. Die kleine vergissingen en afwijkingen zijn dan niet belangrijk, het zijn in dit geval maar details. Het wordt pas belangrijk, als het de enkeling in zijn vooruitgang hindert, direct of indirect. Maar dat heeft weer alles met de persoonlijkheid te maken. Er zijn ook mensen voor wie de weg terug naar God nooit via een sekte kan lopen. Aan hen moet een andere weg gewezen worden. Hoe dan ook, ieder mens heeft er hulp van buitenaf bij nodig. Deze hulp levert het materiaal, waarmee je vervolgens zelf je huis moet bouwen. Voor iedereen geldt: religie is wezenlijk. Terug naar God. God is absoluut, God is de waarheid, daarom is de waarheid achter de menselijke vergissing ook absoluut. Iedereen wordt zoveel waarheid geboden als ze aan kunnen en kunnen verwerken, al naar gelang hun ontwikkeling. Helaas zouden velen veel meer kunnen krijgen dan ze nu ontvangen, omdat ze het zelf toch niet willen, of te traag zijn, of om wat voor reden dan ook. Dan voldoen ze niet aan de voorwaarden. Maar wie echt aanklopt om de waarheid te vinden, die wordt ook opengedaan.

 

Maar tob maar niet te veel over al dit soort dingen die voorlopig nog helemaal niet belangrijk zijn en die je zelfs voorlopig nog helemaal niet kan begrijpen. Dat begrip zal komen, in de mate dat je aan jezelf werkt. Steeds wanneer je (ook bij een algemeen thema) een gevoel van innerlijke druk, een weerstand ervaart, moet je nadenken, werkelijk onderzoeken, of dit niet met een gewond deel in je eigen ziel samenhangt. Als je namelijk innerlijk helemaal vrij en gezond bent, en je je werkelijk helemaal op de goede weg bevindt, dan zou je die bepaalde druk op je borst niet ervaren bij het aan de orde komen van dit thema. Ook hier geldt weer, dat jij alleen maar jezelf kan onderzoeken en misschien een keer deze vraag vanaf deze kant wil proberen op te lossen, in plaats van je er steeds maar weer van buitenaf mee bezig te houden. Dat zal nooit resultaat opleveren. Daarentegen kan de innerlijke zoektocht – en daar is weer een persoonlijke overwinning voor nodig – totaal onverwachte inzichten opleveren. Die inzichten lossen dan niet alleen een algemeen probleem op, maar leveren ook nog eens hele belangrijke kennis over het eigen innerlijk. Daarom is het zo belangrijk om jezelf op deze manier te onderzoeken, als je een zekere innerlijke ergernis of onrust bespeurt van binnen zodra er bepaalde vragen gesteld worden. Misschien zullen deze gevoelens van onrust of ergernis uiterlijk niet zichtbaar zijn, uiterlijk ben je misschien zo rustig als wat, maar het gaat erom dat je het opmerkt. Dat zal dan de weg wijzen en je laten zien hoe je het probleem nu van een andere kant kan benaderen. Denk er eens over na, met welke persoonlijke fouten je innerlijke reactie kan samenhangen. Ook als die verbindingslijn niet onmiddellijk te vinden is, zal je daarbij geholpen worden, als je tenminste werkelijk op zoek bent en je ervoor inspant. Dan zal je al snel de innerlijke samenhang kunnen vaststellen. Pas als deze binnenste kern gevonden is, zal de weg vrij zijn om datgene op te nemen wat waar is, beetje bij beetje, en niet slechts door middel van woorden, want die hebben niet veel nut. Ze kunnen hoogstens opnieuw alleen maar materiaal zijn. Het innerlijke inzicht, het begrip komt zo, via innerlijk onderzoek. Waar in het onbewuste een tere plek zit, moet daar de deur naar inzicht gesloten blijven.